เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 ไหนๆ ก็มาแล้ว
ตอนถ่ายรูป ทุกคนต่างแย่งกันเข้าไปยืนใกล้ๆ ท่านหญิงเติ้ง พอเซี่ยฉิงฉิงพุ่งเข้าไปถึง ก็สบเข้ากับสายตาของท่านหญิงเติ้งที่มองมาพอดี เธอรีบยืนตัวตรง ยิ้มกว้างอย่างสดใสตามประสาวัยรุ่น "คุณย่าเติ้ง สวัสดีค่ะ หนูรักคุณย่านะคะ!"
สหายหญิงหลายคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินคำพูดใจกล้าบ้าบิ่นนั้นเข้า ก็รีบหันขวับมามองเธอทันที
ท่านหญิงเติ้งแย้มยิ้มอย่างเมตตา "สหายน้อย มายืนข้างๆ ย่าสิ"
พอท่านพูดจบ สหายหญิงที่ยืนประจำตำแหน่งอยู่ทางซ้ายมือของท่านอยู่ก่อนแล้วก็ขยับตัวเปิดช่องว่างให้ เซี่ยฉิงฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็เดินเข้าไปยืนตรงนั้น เพราะท่านหญิงเติ้งเป็นคนเอ่ยปากเรียกเธอเอง
ถ่ายรูปเสร็จ ท่านหญิงเติ้งก็เดินจากไป เซี่ยฉิงฉิงยังคงยืนยิ้มแก้มปริอยู่ที่เดิม หม่าเค่อซูหมี่เดินเข้ามาหา กระซิบเสียงตื่นเต้น "เธอใจกล้าชะมัด กล้าพูดแบบนั้นออกไปได้ยังไง ฉันไม่กล้าเบียดเข้าไปข้างหน้าเลย ตอนถ่ายรูปเลยโดนเบียดไปอยู่แถวหลังสุดโน่น!"
เซี่ยฉิงฉิงยังคงมองตามทิศทางที่ท่านหญิงเติ้งเดินจากไป พึมพำเบาๆ "ตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกค่ะ"
วินาทีนั้นหัวใจเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ จนไม่ทันได้คิดถึงเรื่องอื่นเลย
"ขอทางหน่อยได้ไหม" เสียงไม่พอใจดังขึ้นจากด้านหลัง
เซี่ยฉิงฉิงหันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นสหายหญิงคนที่ขยับหลีกทางให้เธอนั่นเอง