เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 115 รอคุณกลับมา
ภายในลานสำนักงานวัฒนธรรมและการศึกษาอำเภอ กู้หย่วนเฟิงแวะมาหาเหลียงเซิน
ทั้งคู่ยืนเคียงข้างกัน มองดูตัวอักษรขนาดใหญ่บนป้ายผ้าสีแดง กู้หย่วนเฟิงเอาศอกกระทุ้งเหลียงเซินเบา ๆ "ดูทำหน้าเข้า ภูมิใจมากเลยล่ะสิ"
เหลียงเซิน "แน่นอนอยู่แล้ว"
เมียใครสอบติดมหาวิทยาลัยประจำเมืองเอกมณฑล ก็เมียเขาน่ะสิ
เมียใครได้รับเลือกเป็นตัวแทนไปประชุมใหญ่ที่เมืองหลวง ก็เมียเขาอีกนั่นแหละ
ดีใจเหรอ ภูมิใจเหรอ
คำพวกนั้นเทียบไม่ได้เลยสักนิดกับความรู้สึกตื้นตันที่ท่วมท้นอยู่ในอกเขาตอนนี้
พอเห็นเพื่อนไม่มีความถ่อมตัวเลยสักนิด กู้หย่วนเฟิงก็อยากจะพูดจาถากถางสักสองประโยค แต่กลับพูดไม่ออก
อย่าว่าแต่เหลียงเซินเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกภูมิใจไปด้วย แถมยังเอาเซี่ยฉิงฉิงไปเป็นตัวอย่างเวลาโต้เถียงกับพ่อแม่และคุณย่าที่บ้าน ว่าการเรียนหนังสือและสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจแค่ไหน