เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 114 งั้นก็ไม่ต้องมี
กำหนดการเดินทางไปร่วมประชุมที่เมืองหลวง วันไปกำหนดไว้แน่นอนแล้ว แต่ยังไม่กำหนดวันกลับ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ต้องเดาให้ยาก แค่นับรวมเวลาเดินทางไปกลับ อย่างน้อยเธอก็ต้องห่างบ้านไปสองสัปดาห์
เหลียงเซินย่อมอาลัยอาวรณ์อย่างที่สุด เขากอดเซี่ยฉิงฉิงไว้แนบอก พร่ำปลอบโยนครั้งแล้วครั้งเล่า
ช่วงนี้มีแต่เรื่องน่ายินดี ชีวิตความเป็นอยู่รุ่งเรือง อิ่มเอมใจ และแสนสบาย เซี่ยฉิงฉิงจึงปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ
หิมะด้านนอกดูเหมือนจะตกตลอดทั้งคืน เสียงลมพัดหวีดหวิว
หรือบางที อาจจะไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของเขาที่ก้มลงกระซิบข้างหูเธอ
เธอถูกเขารังแกจนสมองปั่นป่วนไปหมด ส่งเสียงสะอื้นเครือในลำคอ ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงวันแล้ว
แสงแดดเจิดจ้าสาดส่อง หิมะในลานบ้านถูกกวาดจนสะอาดเกลี้ยง หิมะบนชายคาพอโดนแดดส่องก็เริ่มละลายเป็นหยดน้ำ ไหลรินลงมาตามรางน้ำชายคา
ใต้รางน้ำแต่ละจุดมีถังหรือกะละมังวางรองรับไว้ คอยรองน้ำหิมะที่หยดติ๋ง ๆ ลงมา