เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 นั่งรถเปิดประทุนรับลม
เซี่ยฉิงฉิงมองแปลงฝ้ายด้วยความตื่นตาตื่นใจ ดวงตากลมโตสีดำสนิทกะพริบปริบๆ อึ้งกับต้นฝ้ายที่สูงใหญ่ตรงหน้า
ตอนเด็กเธอใช้ชีวิตยากลำบาก แถมที่บ้านก็ไม่มีที่ดิน แถวนั้นก็ไม่ได้ปลูกฝ้าย เลยไม่รู้มาก่อนว่าต้นฝ้ายหน้าตาแบบนี้ ต้นที่สูงหน่อยยอดก็เลยเอวเธอไปแล้ว ใบฝ้ายใหญ่เท่าฝ่ามือซ้อนกันเป็นชั้นๆ มีดอกเล็กๆ สีเหลืองอ่อนแซมอยู่ท่ามกลางใบสีเขียวเข้ม
จู่ๆ ได้ยินประโยคนี้ เธอก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น “หือ?”
สายตาของเฮยปิงจับจ้องใบหน้าขาวใสของเซี่ยฉิงฉิง ดวงตาคู่สวยของเธอก็ดูสดใสมีชีวิตชีวาเหมือนเดิม เพียงแต่ในแววตาเหมือนแฝงความเด็ดเดี่ยวไว้หน่อยๆ เขาเผลอส่ายหน้า “ไม่มีอะไรครับ”
เซี่ยฉิงฉิง “อ้อ”
เธอก้มสายตามองแปลงฝ้ายอีกครั้ง นึกย้อนถึงจุดสำคัญในการถอนหญ้าที่หัวหน้ากองพลน้อยตะโกนบอกก่อนมา ป้องกันสมอฝ้ายร่วง และพรวนดินตื้นๆ
เฮยปิงกำหมัด แอบด่าตัวเองว่าทำตัวผลีผลาม เขาเม้มปากแน่น ถือจอบเดินไปยังจุดที่ยุวชนปัญญาชนชายทำงานอยู่
โชคดีที่เซี่ยฉิงฉิงไม่ได้ยิน ไม่เช่นนั้นถ้าเธอถามว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ เขาจะตอบยังไง
เซี่ยฉิงฉิงได้ยิน