เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 สาวงามเดือด
เหลียงเซินรับผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าแล้วพาดไว้บนไหล่ มือเร่งความเร็ว แป๊บเดียวก็ซ่อมแฮนด์รถเสร็จ หันไปมองเด็กสาว “วันนี้ค่อยยังชั่วขึ้นไหม?”
“อืม หายดีหมดแล้วค่ะ”
ปากเด็กสาวพูดแบบนั้น แต่ลมหายใจยังอ่อนแรง แค่เดินมาแค่นี้ เหงื่อก็ผุดขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวแล้ว
เหลียงเซินมองน้องสาว แล้วนึกถึงยุวชนปัญญาชนไม่กี่คนที่เจอเมื่อเช้า โดยเฉพาะคนที่วิ่งมาถามว่าขอติดรถไปด้วยได้ไหม แขนผอมบางที่ถือพลั่วนั่น พอๆ กับน้องสาวเลย
จริงๆ แล้วการไปส่งปุ๋ยที่อ่างเก็บน้ำไม่ได้ผ่านทางแปลงฝ้ายเลย
การที่ตั้งใจอ้อมไปดูสักหน่อย ก็นับว่าเป็นความนึกคิดฉับพลัน
เขายื่นมือไปขยี้หัวเบาๆ แววตาอ่อนโยน “ข้างนอกแดดแรงเกินไปแล้ว ไปกัน เข้าบ้านเถอะ”
บนโต๊ะไม้สี่เหลี่ยมมีข้าวสวยกับกับข้าวร้อนๆ สองอย่าง เป็นเนื้อหนึ่งอย่าง ผักหนึ่งอย่าง เหลียงเซินกวาดตามอง ลุกขึ้นหยิบชามเปล่า เขี่ยเนื้อกับข้าวออกมาครึ่งหนึ่ง ยื่นให้คุณย่าเหลียง
“ทำอะไรน่ะ ย่ากับน้องแกกินกันไปแล้ว!” คุณย่าเหลียงขมวดคิ้ว