เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 157 เผยความในใจอย่างเปิดอก
ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้อง กดทับจนผู้คนรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก เนิ่นนานทีเดียวกว่าหยางต้านเยวี่ยจะได้สติกลับมาจากความตื่นตะลึง
นางช้อนสายตาขึ้นมองเจียงหลีที่ใบหน้าเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิดซ้ำยังกระอักกระอ่วนใจ บนใบหน้าค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มอันอ่อนโยนละมุนละไมสายหนึ่ง
เจียงหลีมองท่าทางเช่นนี้ของนาง สมองพลันมึนงงไปชั่วขณะ จ้องมองนางตาค้าง พลางเอ่ยหยั่งเชิงเสียงแผ่วเบา “ต้านเยวี่ย?”
เดิมทีนางคิดว่าตนเองเปิดโปงเรื่องอัปยศของสามีนางแล้ว หยางต้านเยวี่ยต่อให้ไม่หลั่งน้ำตาเสียใจ ก็คงต้องมีอารมณ์พลุ่งพล่าน ทว่าท่าทีสงบนิ่งเฉยชาเช่นนี้ ผิดปกติจนเกินไปจริง ๆ ทำให้ในใจของนางยิ่งไร้ความมั่นใจ
“พี่สะใภ้รองอย่าได้ตึงเครียดไปเลย” น้ำเสียงของหยางต้านเยวี่ยอ่อนโยน ไม่มีเจตนาตำหนิแม้แต่น้อย “ข้าเพียงแค่ประหลาดใจไปชั่วขณะ ไม่นึกว่าจะทำให้พี่สะใภ้รองต้องไปพบเห็นเรื่องโสมมพรรค์นี้เข้า กลับกลายเป็นการทำให้ดวงตาของพี่สะใภ้รองต้องแปดเปื้อน ไม่สมควรจริง ๆ”
นางยกชารสอ่อนที่เย็นชืดเล็กน้อยบนโต๊ะขึ้นมา จิบเบา ๆ หนึ่งคำ น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวของคนอื่น “แต่พี่สะใภ้รองวางใจเถิด เรื่องนี้ข้ารู้แก่ใจมานานแล้ว ซ่งจิ้งซงมัวเมาอยู่ตามสถานที่เหล่านั้น มิใช่เพิ่งเป็นแค่วันสองวัน หากข้ายังไม่รู้ระแคะระคายแม้แต่น้อยมาจนถึงทุกวันนี้ ก็คงจะโง่เขลาเกินไป ไร้น้ำยาเกินไปแล้ว”