ตอนที่ 111 ท่านป้าซุน

ตอนที่ 111 ท่านป้าซุน

แสงตะวันยามบ่ายอบอุ่นละมุนละไม สาดส่องผ่านร่มเงาไม้เข้ามาในเรือนพักหลังเล็ก ตกกระทบลงบนแผ่นตังกุยบาง ๆ บนเขียง เปล่งประกายสีเหลืองอ่อนนวลตา

เจียงหลีอุ้มครรภ์อยู่ ท่วงท่ากิริยาจึงนุ่มนวลแผ่วเบากว่าวันวานไม่น้อย กำลังก้มหน้าถือกริชเล็ก บรรจงหั่นตังกุยที่เพิ่งอบแห้งและผึ่งลมจนแห้งสนิทอย่างละเอียดลออ นางหั่นอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่ละแผ่นหนาบางสม่ำเสมอ เป็นระเบียบเรียบร้อย นับเป็นลักษณะชั้นดีที่เหมาะแก่การรับซื้อของร้านขายยาที่สุด

ด้านนอกประตูเรือนมีเสียงล้อรถเทียมล่อบดผ่านถนนดินดังแว่วมาเบา ๆ เจียงหลีนึกว่าเป็นซ่งหย่วนซานขนสมุนไพรกลับลงมาจากภูเขาเช่นปกติ จึงมิได้เงยหน้าขึ้น ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานในมือต่อไป ทว่าครั้นเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้ในลานเรือน นางกลับสัมผัสได้ว่ามิได้มีเพียงซ่งหย่วนซานคนเดียว

นางเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ เห็นเพียงซ่งหย่วนซานก้าวยาว ๆ นำอยู่เบื้องหน้า ด้านหลังติดตามมาด้วยสตรีวัยสี่สิบเศษผู้หนึ่ง สตรีผู้นั้นสวมชุดผ้าเนื้อหยาบสีเรียบเก่าปานกลาง หวีผมเผ้าเรียบร้อยหมดจด ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้าง แลดูน่าไว้วางใจยิ่งนัก

ในใจของเจียงหลีพลันบังเกิดความเคลือบแคลงสงสัยผุดขึ้นมาเต็มอก คิ้วและแววตาเปี่ยมด้วยความฉงนสนเท่ห์ ไม่ว่าจะเป็นยามพูดคุยสัพเพเหระกันเมื่อคืนวาน หรือตอนที่ซ่งหย่วนซานออกจากบ้านเมื่อเช้าตรู่วันนี้ ล้วนมิได้เอ่ยถึงว่าจะมีแขกมาเยือนที่บ้าน เหตุใดเวลานี้จึงพาคนกลับมาด้วยเล่า