ตอนที่ 109 น้ำใจคนเย็นชาอบอุ่นย่อมกระจ่างแจ้งในตนเอง

ตอนที่ 109 น้ำใจคนเย็นชาอบอุ่นย่อมกระจ่างแจ้งในตนเอง

ท้องฟ้าสว่างโร่ หมอกยามเช้าสลายสิ้น แสงตะวันอันอบอุ่นอ่อนละมุนสาดส่องทั่วทั้งหมู่บ้านเหอวาน ข่าวดีเรื่องที่พวกซ่งหย่วนซานล่าหมูป่าตัวใหญ่ได้สองตัวตลอดคืนราวกับติดปีก ชั่วเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป ก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยทุกหลังคาเรือนในหมู่บ้านอย่างคึกคัก

ชายหญิงคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านได้ยินว่ากำจัดหมูป่าสัตว์ร้ายที่สร้างภัยพิบัติหลังเขาได้แล้ว ต่างก็โล่งอกวางใจกันถ้วนหน้า พากันวางมือจากงานไร่งานนา มุ่งหน้าเป็นกลุ่มไปยังลานตากข้าวตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเพื่อดูความคึกคัก

บนลานตากข้าวอันกว้างขวางราบเรียบ หมูป่าร่างมหึมาสองตัวถูกวางไว้เงียบ ๆ บนพื้นแผ่นศิลาเขียว ทั่วทั้งร่างมีขนแข็งสีน้ำตาลดำ รูปร่างกำยำหนาหนัก ตัวใหญ่กว่าหมูอ้วนที่เลี้ยงไว้ตามบ้านทั่วไปถึงหนึ่งรอบ บาดแผลที่หลงเหลือจากการต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อคืนวานยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน เขี้ยวคมเป็นประกายเหลือง มองดูแล้วยังคงแฝงกลิ่นอายดุร้ายข่มขวัญผู้คนอยู่หลายส่วน

ชาวบ้านที่มามุงดูเบียดเสียดกันแน่นขนัด ล้อมรอบเป็นวงหลายชั้น ทุกคนต่างชะเง้อคอชำเลืองมอง ปากก็ส่งเสียงร้องอุทานชื่นชม จุ๊ จุ๊ ไม่ขาดสาย

“พุทโธ่เอ๋ย หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ ดูแล้วน่ากลัวเหลือเกินจริง ๆ !”