ตอนที่ 107 วางกับดักซุ่มโจมตี

ตอนที่ 107 วางกับดักซุ่มโจมตี

รุ่งเช้าวันถัดมา แสงตะวันเพิ่งจะจับขอบฟ้า ซ่งหย่วนซานกินมื้อเช้าอย่างเรียบง่ายแล้วก็ตรงออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปหาเจียงหม่านชางและไป๋ต้าฮ่ายรวมถึงคนอื่น ๆ ที่จะร่วมกันล่าหมูป่าโดยเฉพาะ

ด้วยภาพอันตรายเมื่อวานที่พบหมูป่าสามตัวในป่าลึกโดยบังเอิญนั้นยังคงสลักลึกอยู่ในห้วงความคิดของเขาอย่างแจ่มชัด อีกทั้งเรื่องนี้ยังเกี่ยวพันถึงปากท้องบนที่ดินทำกิน จึงมิอาจผัดผ่อนหรือหวังพึ่งโชคช่วยได้เลย

ไม่นานนักหลายคนก็รุดมาพบกันใต้ต้นห้วยเก่าแก่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านตามที่นัดหมายไว้ บรรดาลูกหลานคนหนุ่มคนอื่น ๆ ที่เข้าร่วมก็ทยอยกันมารวมตัว เมื่อรอบด้านไร้ผู้คน ซ่งหย่วนซานจึงบอกเล่าสิ่งที่พบเห็นเมื่อวานตอนเข้าป่าให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่นาทีระทึกขวัญที่พบหมูป่าโดยบังเอิญ ไปจนถึงขนาดตัวและขอบเขตที่หมูป่าทั้งสามตัวปรากฏตัว โดยไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย

“มิใช่แค่ตัวเดียว แต่มีถึงสามตัว เป็นตัวใหญ่สองตัวเล็กหนึ่ง ตัวผู้ที่เป็นจ่าฝูงนั้นรูปร่างดุร้าย เขี้ยวหนายาว จัดเป็นสัตว์ร้ายที่รับมือได้ยากยิ่ง ส่วนอีกสองตัวย่อมลงมาหน่อย ทว่าเคลื่อนไหวเปี่ยมความคล่องแคล่ว หากพวกมันร่วมมือกันเกรงว่าพลังทำลายล้างจะรุนแรงยิ่งนัก” ซ่งหย่วนซานมีสีหน้าเคร่งขรึม ทุกถ้อยคำล้วนเปี่ยมด้วยความจริงจัง