ตอนที่ 106 เถาวิสัญญี

ตอนที่ 106 เถาวิสัญญี

วันรุ่งขึ้นฟ้าเพิ่งจะสางรำไร หมอกควันในทิวเขายังมิทันสลายตัว ซ่งหย่วนซานก็สะพายธนูและลูกธนูของตน ร้องเรียกจุยเฟิง แล้วย่ำเหยียบยอดหญ้าชุ่มน้ำค้างมุ่งหน้าสู่ภูเขาลึก วันนี้ขึ้นเขาหาใช่เพื่อล่าสัตว์ แต่ตั้งใจไปเก็บหญ้าป่าชนิดหนึ่งที่เรียกว่าเถาวิสัญญีโดยเฉพาะ เพื่อนำมารับมือกับหมูป่าที่พบตรงหลังเขา

เถาวิสัญญีนี้เป็นเถาวัลย์แคระที่เติบโตเฉพาะในที่ชื้นแฉะและร่มครึ้มของหุบเขา เลื้อยขยายทอดยาวแนบผืนดิน เส้นเถาเหนียวนุ่มพันเกี่ยวอยู่ตามซอกหินและโคนหญ้า ใบเป็นรูปทรงไข่ ขอบใบเรียงรายด้วยฟันเลื่อยแหลมละเอียด เพียงเด็ดมาขยี้เล่นสักใบ กลิ่นคาวหวานชวนอึดอัดก็พุ่งตรงเข้าโพรงจมูก สูดดมนานเข้าศีรษะถึงกับหนักอึ้ง