บทที่ 83 วิญญาณพเนจร

บทที่ 83 วิญญาณพเนจร

เสียงใบพัดดังแสบแก้วหูปลุกชุมชนผู้รอดชีวิตยามค่ำคืนให้ตื่นจากนิทรา

ภายในชุมชนที่ตั้งอยู่ท่ามกลางป่าเขา ยามเฝ้าระวังที่มีอยู่ไม่กี่คนรีบคว้าไฟฉาย พลันพลิกตัวพุ่งออกนอกประตู วิ่งตรงไปยังทิศทางของเสียงทันที

ที่นี่ไม่เหมือนกับเขตปลอดภัยขนาดใหญ่ที่มีความเจริญและพลุกพล่าน หากแต่คล้ายกับหมู่บ้านชนบทมากกว่า ยามดึกสงัดจึงหลับใหลกันไปหมดแล้ว

บนลานดินเพียงแห่งเดียวที่พอจะราบเรียบ ผู้ปลุกพลังระดับต่ำและกองกำลังอาสาไม่กี่คนต่างกำไฟฉายไว้แน่นด้วยความกังวล พลางเงยหน้ามองท้องฟ้าไม่หยุด