บทที่ 82 ถิ่นเก่า

บทที่ 82 ถิ่นเก่า

"พี่ จะปล่อยให้เขาไปแบบนี้จริงๆ เหรอ!?"

"แล้วเรื่องสนามรบโบราณสถานล่ะจะทำยังไง กลับไปพวกเราจะรายงานยังไงกัน!?"

"พี่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่ากองทัพให้ความสำคัญกับสนามรบโบราณสถานขนาดไหน! โควตาการปลุกพลังครั้งนี้คุณปู่ก็เป็นคนขอมาให้แท้ๆ! นอกจากพี่ยกของที่ได้มาทั้งหมดให้เขาแล้ว ยังคิดจะช่วยเขาปิดบังอีกเหรอ!?"

ภายในห้องรับรอง เฉินหย่งมองดูน้องสาวที่ส่งเสียงซักไซ้ด้วยความจนใจ ได้แต่รู้สึกปวดหัวตุบๆ

น้องสาวของเขาดีทุกอย่าง ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือมองอะไรตื้นเขินเกินไป หรือจะพูดให้ถูกก็คือ... ไร้สมอง

แม้สิ่งที่เฉินเหยาพูดจะไม่ผิด เรื่องครั้งนี้ร้ายแรงมากจริงๆ แต่ว่า...

เฉินหย่งปรับสีหน้าให้จริงจัง พลางถอนหายใจแล้วหันไปมองน้องสาวอย่างเคร่งขรึม

"เฉินเหยา เธอยังประเมินคุณค่าของอีกฝ่ายต่ำเกินไป!"