เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 280
เสียงนั้นเลือนรางและอยู่ไกลแสนไกล
โจวเจิ้งชูถึงกับคิดไปเองว่าเป็นเพียงภาพลวงตา หรือไม่ก็เป็นจินตนาการในความฝัน เปลือกตาของเขาหนักอึ้ง หนักจนแทบจะลืมไม่ขึ้น
ราวกับมีมือคู่หนึ่งสัมผัสลงบนหน้าผากของเขาเบา ๆ เสียงเลือนรางค่อย ๆ ดังใกล้เข้ามาจากที่ไกล "ฉันคลำดูไม่รู้ว่ามีไข้หรือเปล่า มีปรอทวัดไข้ไหม? ขอฉันวัดดูหน่อยว่าตอนนี้อุณหภูมิเท่าไร ต้องส่งโรงพยาบาลหรือเปล่า"
เป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยนเหลือเกิน
แฝงความเป็นห่วงอยู่หลายส่วน
เขารู้สึกคุ้นเคย แต่ก็แปลกหน้าอย่างยิ่ง
เสียงนี้ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ไม่เคยขาดหายไปนานนัก
"บอกแล้วไงว่าอย่าจัดงานให้เขามากมายขนาดนั้น ดูสิ ทำเอาคนเหนื่อยจนป่วยไปแล้ว นี่ลูกชายแท้ ๆ ของคุณนะ คุณจะมีจิตสำนึกสักหน่อยไม่ได้หรือไง อย่าเอาแต่ทำตัวเป็นนายทุนไร้หัวใจที่คอยขูดรีดทุกคนแบบนี้สิ"
โจวเจิ้งชูรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน เขาค่อย ๆ ลืมเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพตรงหน้าที่พร่ามัวค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทีละน้อย ในที่สุดเขาก็มองเห็นคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงได้ชัดเจน เขาอ้าปาก แต่กลับพบว่าเสียงของตัวเองแหบแห้งอย่างยิ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "คุณแม่?"