เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 277
เจียงเยว่ถูกคำพูดของลูกชายเบี่ยงเบนความสนใจไปเสียก่อน เวลานี้เธอจึงนึกถึงแม่ของตัวเองไม่ออกแล้วจริง ๆ
โจวเจิ้งชูลบข้อความในโทรศัพท์เสร็จแล้วก็ส่งมือถือคืนให้เธอ เธอกำโทรศัพท์ไว้ในมือ สีหน้าดูลังเลเล็กน้อย ริมฝีปากแดงสดเม้มเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ดูเย้ายวนอย่างยิ่ง ที่จริงเธอไม่ได้พูดกับโจวเจิ้งชูด้วยซ้ำ แต่กลับพึมพำกับตัวเองไม่หยุด "ถ้าฉันโทรหาเขาตอนที่เขากำลังประชุมอยู่ จะดูน่ารำคาญมากไหมนะ? จะดูไม่รู้จักกาลเทศะหรือเปล่า?"
"แต่ฉันก็ไม่ได้เป็นภรรยาที่คอยช่วยเหลือสามีได้ดีสักหน่อย แบบนี้ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง"
"เขาจะเกลียดฉันไหมนะ? หรือว่าจะชอบฉัน?"
เธอไม่ได้ต้องการคำตอบอยู่แล้ว เพราะระหว่างที่พึมพำถ้อยคำเหล่านี้ ในใจก็มีคำตอบอยู่ก่อนแล้ว
พอบ่นจบ เธอก็กดโทรออกหาสามีทันที
เสียงเรียกเข้าดังอยู่สองสามครั้ง ปลายสายจึงรับโทรศัพท์
เวลาคุยโทรศัพท์กับสามี เธอกลับรู้จักหลบเลี่ยงผู้คน ไม่ค่อยอยากให้ใครได้ยินบทสนทนา จึงหันหลังเดินไปที่ข้างเตียง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็ฟังดูออดอ้อนเป็นพิเศษ
เธอพูดทำนองว่า "งานของคุณเยอะมากจริง ๆ เหรอ?" "มีเรื่องต้องทำมากมายขนาดนั้นเลยเหรอ?" "เมื่อไหร่จะกลับมาคะ?" "ฉันคิดถึงคุณแล้วนะ"