กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 276
หลังจากให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลและเข้ารับการตรวจอีกครั้งจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว โจวเจิ้งชูถึงได้พาคุณแม่ออกจากโรงพยาบาล
ระหว่างทางกลับบ้าน เธอยังคงบ่นไม่หยุดว่ามือเจ็บ ทั้งที่รอยเข็มบนหลังมือแทบมองไม่เห็นด้วยซ้ำ แต่พอเธอพูดออกมา กลับฟังดูราวกับเป็นบาดแผลใหญ่โตเสียอย่างนั้น
เธอบ่นพึมพำ "ทำไมต้องให้ฉันให้น้ำเกลือด้วย? เข็มแทงเข้าไปในผิวหนังมันเจ็บมากนะ"
ความจริงตอนนั้นเธอหมดสติไปแล้ว ไม่มีความรู้สึกอะไรทั้งนั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความเจ็บปวดเป็นอย่างไร
โจวเจิ้งชูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนความผิดทั้งหมดไปให้หมอ เขาพูดว่า "หมอเป็นคนสั่งครับ ผมเองก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน"
เว้นไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขอโทษด้วยท่าทีจริงใจ "ขอโทษครับ คุณแม่"