เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 275
เธอพูดจาไม่รู้จักหลบเลี่ยงผู้คนแม้แต่น้อย ต่อให้จะพูดถึงข้อเสียของใครก็ยังต้องพูดต่อหน้า พูดอย่างไม่เกรงใจ แถมยังกัดฟันพูดด้วยความโกรธแค้น
ตอนนี้สายตาที่เธอจ้องโจวเจิ้งชูเขม็ง ราวกับมองเขาเป็นคนทรยศที่พร้อมจะแปรพักตร์ได้ทุกเมื่อ และอาจหักหลังเธอได้ทุกเวลา
โจวเจิ้งชูจำคุณน้าฉินได้ ตอนนั้นฉินชิ่นเคยคิดไม่ซื่อกับคุณพ่อจริง ๆ สมัยเขายังเด็ก เธอมักมาเยือนตระกูลโจวในช่วงเทศกาลต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง ภายนอกทำตัวได้ไร้ที่ติ รู้จักเอาใจทุกคนได้อย่างตรงจุด ทั้งยังซื้อของเล่นมากมายมาให้เขาด้วย
เมื่อเห็นรอยแผลบนตัวเขา เธอก็จะแสร้งทำเป็นประหลาดใจ ก่อนเรียกคนอื่น ๆ เข้ามา แล้วพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจว่า "ทำไมถึงมีบาดแผลมากมายขนาดนี้ล่ะ?"
เขาดึงมือกลับอย่างเย็นชา ดวงตาเย็นเยียบจับจ้องเธอนิ่ง ๆ "ไม่ต้องให้คุณมายุ่ง"
วันนั้นย่อมเกิดความวุ่นวายอย่างหนัก
ส่วนหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่รู้ เขาถูกคุณพ่อรับตัวไป และไม่ได้พบคุณแม่อยู่นานมาก
จนกระทั่งฤดูใบไม้ผลิของปีถัดมา เขาถึงถูกส่งกลับมาอยู่ข้างกายเธออีกครั้ง แต่สายตาที่เธอมองเขาก็ยังคงเย็นชาเช่นเดิม
"เธอไปฟ้องแล้วใช่ไหม?"