เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 274
โจวเจิ้งชูขับรถกลับบ้าน
คุณแม่ของเขายังคงไม่ค่อยพอใจนัก หลังขึ้นรถก็พลางคาดเข็มขัดนิรภัยให้ตัวเอง พลางบ่นพึมพำว่าทำไมถึงมาช้านัก ปล่อยให้เธอรอตั้งนานอะไรทำนองนั้น
โจวเจิ้งชูเอ่ยขอโทษด้วยท่าทีสุภาพอย่างยิ่ง
เธอนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ พอรถผ่านทางแยกแห่งหนึ่งก็ยืดคอมองออกไปข้างนอกด้วยความคาดหวัง จากนั้นก็หันหน้ามามองเขา เร่งเร้าให้เขา "คุณขับให้เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม"
เธอรอไม่ไหวแล้ว
เธอจะไปดักรอสามีที่บริษัท
โจวเจิ้งชูเงียบไปสองวินาที ก่อนจะอธิบายอย่างอดทนอีกครั้ง "เพื่อความปลอดภัย ผมขับรถเร็วเกินกำหนดไม่ได้ครับ"
เมื่อเห็นว่าพูดโน้มน้าวเขาไม่สำเร็จ เธอก็หันหน้าไปทางอื่น ยอมหันเข้าหาหน้าต่างเสียยังดีกว่าหันมามองเขา
เธอจำทางไปบริษัทได้ พอรถจอดสนิท เธอก็ไม่รอโจวเจิ้งชูให้เสียเวลา สวมรองเท้าส้นสูงเดินฉับ ๆ เข้าไปในบริษัททันที