เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 272
ตอนนี้คนในโรงอาหารยังไม่ค่อยเยอะ
ยังมีนักศึกษาอีกหลายคนที่ยังไม่เลิกเรียน
โจวจี้มาถึงโรงอาหาร ไม่นานก็เห็นทั้งสามคน
พอเธอเห็นเขา ดวงตาก็เป็นประกายระยิบระยับ ลุกพรวดขึ้นยืนแล้วโบกมือเรียกเขาทันที โดยไม่สนใจเจียงจื๋อที่กำลังคุยกับเธออยู่แม้แต่น้อย แน่นอนว่าเธอไม่ได้ตอบคำถามของเขาด้วย
โจวจี้สาวเท้ายาว ๆ เดินเข้าไปหา เธอยื่นสตรอว์เบอร์รีที่ตั้งใจเก็บไว้ให้เขาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ราวกับหัวขโมย "รีบกินสิ ฉันเก็บไว้ให้นะ หวานมาก ๆ เลย"
ที่จริงเธอสามารถกินจนหมดคนเดียวได้ด้วยซ้ำ
เธอช่างเป็นภรรยาที่ดีจริง ๆ เป็นภรรยาที่ดีชนิดหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร
กินสตรอว์เบอร์รีก็ยังรู้จักเก็บไว้ให้เขาบ้าง
ที่จริงโจวจี้ไม่ได้ชอบกินสตรอว์เบอร์รีสักเท่าไร เพราะมันไม่เปรี้ยวไม่หวาน สำหรับเขาแล้วรสชาติไม่ค่อยถูกปากนัก