เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 271
หลังจากแขกกลับไปแล้ว
โจวเจิ้งชูพบว่าคุณแม่กลับมาทำท่าทีเมินเฉยใส่เขาอีกครั้ง แต่บางทีอาจเป็นเพราะวันนี้เธออารมณ์ดี จึงไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจใส่เขา
แม้แต่ยาที่เขายื่นให้ เธอก็ยอมดื่มแต่โดยดี
เวลาที่เธอเงียบสงบ มักจะจมอยู่ในโลกของตัวเองเสมอ ช่วงนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิ กลางคืนอากาศหนาว ทั้งยังออกไปข้างนอกไม่ได้ เธอจึงฟุบอยู่บนหน้าต่างกระจก มองทิวทัศน์ในลานบ้าน
ต้นไม้หนึ่งต้น ดอกไม้หนึ่งกิ่ง สายลมที่พัดผ่านไปอย่างเร่งรีบ
บางทีสิ่งเหล่านี้อาจดึงดูดความสนใจของเธอได้มากกว่าเขาที่นั่งอยู่ข้างกายเสียอีก
โจวเจิ้งชูมองใบหน้าด้านข้างของคุณแม่ ดวงตาของเธอแนบอยู่กับกระจก ไม่ได้รู้สึกว่าหนาวเลยสักนิด เธอกะพริบตาปริบๆ ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็เป่าลมหายใจใส่กระจก ก่อนจะใช้กระดาษเช็ดหน้าเช็ดซ้ำอีกครั้ง
ดอกไม้ที่ปลูกอยู่ในลานบ้านล้วนเป็นดอกไม้ที่เธอชอบ โจวเจิ้งชูได้เมล็ดพันธุ์มาจากศาสตราจารย์แห่งคณะเกษตรศาสตร์ ซึ่งสายพันธุ์ที่เพาะเลี้ยงขึ้นมาจะงดงามกว่าดอกไม้ทั่วไปอยู่บ้าง