เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270
นางเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้ชอบผู้ชายตรงหน้ามากมายขนาดนี้ เพียงแค่เห็นเขาครั้งแรกก็ชอบเข้าแล้ว
จากนั้นก็ยิ่งชอบมากขึ้นเรื่อยๆ
ราวกับว่าทั้งชีวิตนี้ไม่มีความรู้สึกอื่นใดอีกแล้ว
ชายหนุ่มถูกหญิงสาวที่พุ่งตรงเข้ามากอดเอวแน่น เขาไม่ได้แกะมือนางออก เพียงเหลือบมองชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังของนาง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พาคุณแม่ไปตรวจสุขภาพมาแล้วหรือ?"
โจวเจิ้งชูพยักหน้าให้บิดา "ตรวจแล้วครับ"
โจวจี้พูดพลางค่อยๆ แกะมือของนางออก ก่อนโอบประคองคนไว้แล้วพาขึ้นรถ จากนั้นจึงถามต่อ "คุณหมอว่าอย่างไรบ้าง?"
โจวเจิ้งชูหลุบตาลง เงียบไปนานพอสมควร "ไม่ค่อยดีครับ"
โจวจี้ชะงักไปครู่หนึ่ง "เข้าใจแล้ว"
ทว่าหญิงสาวที่พิงอยู่ข้างกายเขากลับไม่ค่อยอยู่นิ่งนัก บิดตัวไปมา ไม่เชื่องเหมือนตอนที่เพิ่งมาถึง ยามนี้กลับเริ่มดิ้นซุกซนไม่หยุด