เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 269
เป็นไปตามคาด สิ่งที่เขาได้รับกลับมายังคงเป็นคำพูดประโยคเดิมว่า ฉันเกลียดคุณ
โจวเจิ้งชูไม่แม้แต่จะกระตุกเปลือกตา ทำราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น
เขาเงียบ ๆ เปิดโคมไฟตั้งโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมา เธอพิงหมอนอยู่ใต้แสงไฟสลัว ผิวพรรณขาวผ่องราวกับหยกเนื้อดี แม้ใบหน้าจะมีสีหน้าของคนป่วย แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความงามของเธอเลยแม้แต่น้อย
มองอย่างไรก็ยังเหมือนคนอายุยี่สิบกว่า ๆ
โจวเจิ้งชูมองเธอ ราวกับกลัวว่าเธอจะฟังไม่ชัด เขาจึงกุมมือเรียวเล็กที่เย็นเยียบของเธอไว้แน่นเงียบ ๆ ดวงตาดำสนิทราวกับอัญมณีสีดำ ก่อนจะพูดซ้ำอีกครั้ง "คุณพ่อไม่รักคุณ แต่ผมรักคุณครับ"
"ทำไมในดวงตาของคุณถึงมีแต่เขาอยู่ตลอดเวลา?"
ประโยคหลังของชายหนุ่มถูกเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาและเรียบเฉย
ดูเหมือนกำลังถามเธอ แต่ก็ไม่ได้ต้องการคำตอบจากเธอจริง ๆ เสมอไป
มือของหญิงสาวถูกเขากุมไว้แน่นในฝ่ามือ แม้ปีนี้เขาจะเพิ่งบรรลุนิติภาวะ แต่แรงมือของเขาก็มากพอที่จะรั้งเธอไว้ไม่ให้หลุดไปไหนแล้ว