เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 234
นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องของชายหนุ่มสอดเข้าไปในเรือนผมดำขลับของเธออย่างไม่ใส่ใจ ปลายนิ้วจมหายไปในเส้นผม ก่อนจะกระชับมือรั้งเธอไว้ คำถามที่ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจี้ตรงเข้าหู ราวกับกำลังบีบให้เธอจนตรอก
เจียงเยว่เงยหน้าขึ้น มองเข้าไปในดวงตาของเขา แต่กลับบอกไม่ถูกว่ามีอะไรผิดปกติ
ทว่าสายตาของเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ดวงตาดำสนิทราวกับทะเลลึกอันเงียบสงบ ภายใต้ผิวน้ำที่ไร้คลื่นลมกลับซ่อนพายุคลั่งที่พร้อมปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ เธอมองอะไรไม่เห็น และยิ่งไม่อาจหยั่งถึงความคิดของเขา
เจียงเยว่ไม่ได้สัมผัสกับแรงกดดันที่ทำให้รู้สึกอึดอัดเช่นนี้มานานแล้ว มันกดทับหัวใจของเธออย่างหนักหน่วง จนแทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะต่อต้าน ราวกับถูกยึดครองพื้นที่ส่วนตัวไปจนหมด กระทั่งเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง
เธอกลืนน้ำลาย ไม่อยากยอมรับว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกกลัวเขาอยู่เล็กน้อย
"โจวจี้ คุณดุเกินไปแล้ว"
สุดท้าย ถ้อยคำที่หลุดออกจากปากเธอกลับมีเพียงไม่กี่คำนี้
ดุเกินไปแล้ว
รุกไล่จนไม่เปิดโอกาสให้เธอถอยเลยสักนิด