เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227
เจียงเยว่นอนขดตัวอยู่บนโซฟา เส้นผมยาวสีดำสนิทสยายลงมาอย่างนุ่มนวล ขับให้ใบหน้าเล็กขาวผ่องยิ่งขึ้น ถุงกระดาษที่เธอกำอยู่ในมือร่วงลงไปข้างโซฟาแล้ว
ตกลงบนพรมโดยแทบไม่มีเสียง
เห็นโจวจี้ยังไม่ขยับ เจียงเยว่จึงยกเท้าขึ้นเตะเขาเบาๆ อีกครั้ง "ลุกขึ้น"
ใบหน้าของเธอคล้ายแต้มสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อยชุ่มฉ่ำเป็นประกาย ใบหน้าขาวดุจหยกเมื่อมีสีสันแต่งแต้มอยู่บ้าง ก็ยิ่งดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา
โจวจี้ยกมือขึ้นอย่างอ่อนโยน ช่วยปัดเส้นผมที่หล่นลงมาปรกหน้าผากของเธอ ก่อนจะทัดไว้หลังใบหู เขาก้มลงจูบเธอเบาๆ แล้วจึงค่อยๆ คลายมือที่จับข้อมือเธอออก
เจียงเยว่พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ใบหน้ายังคงแดงก่ำ เธอจัดท่านั่งให้เรียบร้อย เดิมทีก็ไม่ได้อยากรู้อะไรมากนัก แต่ตอนนี้กลับถูกเขาจุดประกายความสนใจขึ้นมาเสียแล้ว "ใครเป็นคนมาแอบบอกคุณ"
โจวจี้ใช้ถ้อยคำปลอบโยนเธอราวกับกำลังกล่อมเด็ก ราวกับต่อให้บอกคำตอบไปก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร "ผู้ช่วยเสิ่น"
เจียงเยว่ถามต่อ "แล้วผู้ช่วยเสิ่นรู้ได้ยังไง"
โจวจี้ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ราวกับกำลังตั้งใจวิเคราะห์ให้เธอฟังจริงๆ "คนในตึกมีเยอะ แถมยังปากมากกันทั้งนั้น ผู้ช่วยเสิ่นคงได้ยินคนอื่นพูดมาเหมือนกัน"