บทที่ 31

บทที่ 31

โจวจี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ขนตาดกดำราวกับหมึกหลุบต่ำลง เขาดูเหมือนกำลังพิจารณารูปภาพอย่างตั้งใจมาก ไล่ดูทุกรูปอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ทั้งที่ก่อนกลับบ้าน เขาเคยเห็นเนื้อหาในรูปภาพเหล่านั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง

แต่ตอนนี้กลับยังคงตรวจดูอย่างละเอียด ไม่ปล่อยผ่านแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย

ไม่รู้เพราะเหตุใด อารมณ์ของโจวจี้ที่เดิมทีหม่นหมองราวกับถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม กลับเริ่มแจ่มใสขึ้นมาเล็กน้อย ระหว่างทางกลับบ้านเมื่อครู่ เขาถึงขั้นเตรียมใจเอาไว้ล่วงหน้าแล้วด้วยซ้ำ

ทำเหมือนไม่รู้อะไรทั้งนั้น ไม่ถาม ไม่สนใจ และไม่ใส่ใจ

โจวจี้ไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าเจียงเยว่จะเป็นฝ่ายเล่าเรื่องเหล่านี้ให้เขาฟังเอง เขาคิดว่าเธอคงไม่ได้มีความไว้วางใจให้เขาสักเท่าไร และไม่มีทางคิดว่าเขาจะไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลย