บทที่ 30

บทที่ 30

เด็กหนุ่มมองเธอ เส้นเลือดปูดโปนขยายขึ้นเต็มดวงตา

คล้ายกับกำลังทนรับความอับอายขายหน้าครั้งใหญ่หลวง

ปลายนิ้วที่กำแน่นจนออกแรงมากเกินไปพลันซีดเผือด สีหน้าของเขาก็ดูซีดเซียวไม่แพ้กัน

ภายในอกของเจียงจื๋อบนความโกรธเกรี้ยวที่ไม่รู้จะระบายออกทางไหน นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาควรจะยินดีเห็นมันเกิดขึ้นหรอกหรือ? แต่ทำไมตอนนี้เขากลับมีแต่ความหงุดหงิด

หงุดหงิดชะมัด

เจียงเยว่เห็นเขากำลังโกรธจนสีหน้ามืดครึ้มก็นึกขัน การไล่เขาไปให้พ้นหน้ามันเป็นเรื่องแปลกประหลาดตรงไหนกัน?

เธอพยักหน้าตอบรับทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ใช่แล้ว ไสหัวไปสิ"

ทางที่ดีไสหัวไปให้ไกล ๆ เลยยิ่งดี

เจียงจื๋อคล้ายกับไม่ได้คาดคิดเลยว่าเธอจะใช้โทนเสียงที่เย็นชาและไร้ความรู้สึกเช่นนี้มาพูดคุยกับเขา สมัยก่อนเธอไม่เคยมีท่าทีแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง เขาหายใจเข้าลึก ๆ อยู่สองเฮือก บอกกับตัวเองว่าไม่มีอะไรต้องเก็บมาใส่ใจ