บทที่ 32

บทที่ 32

เจียงเยว่ยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกโจวจี้ตีตราว่าแกล้งทำละครอีกครั้งแล้ว

ช่วงครึ่งหลังของกลางดึก หญิงสาวสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าทำไมถึงมานอนอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่ได้ เอวบางของเธอถูกแขนหนักอึ้งคู่หนึ่งกดทับอยู่

ชายหนุ่มโอบรัดเอวบางของเธอไว้ในท่าทางแสดงความเป็นเจ้าของ

ลมหายใจของเขารินรดต้นคอขาวเนียนบอบบางของเธอ ไออุ่นจากลมหายใจนั้นร้อนผ่าวจนยากจะมองข้าม

เจียงเยว่รู้สึกไม่สบายตัว จึงลองผลักแขนของเขาออก แต่พยายามอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ ไม่รู้ทำไมแขนของผู้ชายคนนี้ถึงหนักขนาดนั้น ราวกับมีน้ำหนักเป็นพันชั่ง ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหนก็ผลักไม่ออก

เธอยังคงง่วงงุน แขนขาอ่อนนุ่มไร้เรี่ยวแรง เมื่อพยายามผลักอยู่หลายครั้งแล้วยังไม่สำเร็จ ก็ช่างมันเสียเลย

ผ่านไปไม่นาน เธอก็หลับตาลงและผล็อยหลับไปอีกครั้งอย่างสะลึมสะลือ

เจียงเยว่ชอบนอนตื่นสาย อีกทั้งยังเป็นคนอารมณ์เสียเมื่อต้องตื่นนอนอย่างมาก