กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 217 ควบม้ากลางทุ่งหญ้า ตำรวจบุกถึงกระโจมผ้า
เจี่ยงอี้นั่วเหลือบมองท่านพ่อแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองฮั่วหรานอีกครั้ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ไร้เดียงสา “อื้อ ได้”
“เช่นนั้นฉันพานั่วเฉาไปก่อน พรุ่งนี้คุณมาหาฉันที่โรงแรม แปดโมงเช้า ฉันจะให้อันหนิงรอคุณที่ชั้นหนึ่ง”
“ได้ครับ ได้ครับ”
ทั้งสองฝ่ายกล่าวคำอำลา เจี่ยงหลี่มองส่งฮั่วหรานที่อุ้มเด็กน้อยจากไป พลางสาบานในใจเงียบ ๆ ‘ขอเพียงคุณช่วยรักษาลูกฉันให้หาย ชีวิตนี้ของฉันก็ยอมยกให้คุณ’
ฮั่วหรานอุ้มเด็กน้อยเดินเล่าเรื่องราวไปตลอดทาง หากพูดถึงการเล่าเรื่อง ฮั่วหรานย่อมเป็นมืออาชีพตัวจริงอย่างแน่นอน
พอเดินกลับมาถึงโรงแรม กลับพบว่าเด็กน้อยเอนซบหลับอยู่บนไหล่ของเขาไปแล้ว
พอได้ยินว่าฮั่วหรานพาลูกนกตัวน้อยกลับมาอีก ชั่วครู่ต่อมา เซี่ยจือและสวี่เนี่ยนเหอก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา คนกลุ่มหนึ่งล้อมรอบเด็กน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่โดยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ฮั่วหรานถึงขั้นแทรกตัวเข้าไปไม่ได้ด้วยซ้ำ
“พวกเธอพอได้แล้ว เอาแต่พองามสิ อยาก…” เพิ่งคิดจะพูดว่าอยากได้นักก็ไปคลอดเอง แต่ถ้อยคำมาถึงริมฝีปากก็ต้องกลืนกลับลงไป เขามีแฟนสาวมากมายขนาดนี้ ไม่เคยใช้มาตรการป้องกันใด ๆ เลย ทว่าจนถึงตอนนี้กลับยังไม่มีทายาทแม้แต่คนเดียว