เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 218 แกะรอยทุ่งหญ้า เจตนาร้ายยากป้องกัน
ม่านราตรีโรยตัวลงมา ชาวปศุสัตว์จุดกองไฟค่ายพักแรมขึ้นอย่างชำนาญ ผู้คนกลุ่มหนึ่งร้องรำทำเพลงกัน เซี่ยจือ สวี่เนี่ยนเหอ ฮั่วหราน และคนอื่น ๆ ต่างก็วิ่งเข้าไปร่วมเต้นตามไปด้วย ทุกคนกินไปพลางเล่นไปพลาง ช่างมีความสุขเหลือเกิน
เล่นกันจนถึงช่วงห้าทุ่มกว่า เสียงหมาป่าหอนดังแว่วมาจากที่ไกลเป็นระลอก ๆ ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าพวกชาวปศุสัตว์กลับคุ้นชินกันมานานแล้ว
ทันใดนั้นเอง หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “พวกคุณมีใครเห็นคนหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่ใส่ชุดคู่รักสีขาวน้ำนมไหม”
“ไม่เห็นนะ” ทุกคนต่างพากันส่ายหน้า
หญิงวัยกลางคนวิ่งไปถามตามกระโจมอื่นทีละหลังอีกครั้ง ถามไปหนึ่งรอบ ตามหาไปหนึ่งรอบก็ยังไม่พบคน ชั่วขณะนั้นร้อนใจจนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
ในจังหวะนั้นเอง นักท่องเที่ยวคนหนึ่งพลันเอ่ยขึ้นมา “ประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อน ฉันเหมือนจะเห็นคนขี่ม้าออกไปข้างนอก ดึกดื่นค่ำมืดแบบนี้ ฉันเลยไม่ได้สังเกตว่าใส่เสื้อผ้าอะไร”
“เช่นนั้นต้องเป็นพวกเขาแน่ ๆ ป่านนี้พวกเขายังไม่กลับมาเลย จะทำยังไงดี” หญิงวัยกลางคนร้อนรนจนกระทืบเท้าไปมา