Chapter 0011

ตอนที่ 11 ดอกไม้ไฟวัยสิบแปด ทางข้างหน้าล้วนราบรื่น

การเต้นระบำกระต่ายอันพร้อมเพรียงทั่วทั้งลานกระเพื่อมไหวเป็นระลอก เงาร่างหลายร้อยสายขยับตามท่วงทำนองเดียวกัน อานุภาพยิ่งใหญ่ เปี่ยมล้นด้วยพลังดึงดูด

เสียงการกระโดดอันแผ่วเบาคล่องแคล่วทีละครั้ง เสียงหัวเราะอย่างตามใจชอบในแต่ละครา คือการปลดปล่อยความเครียดและการเฉลิมฉลองอันบ้าคลั่งที่ตรงไปตรงมาและเร่าร้อนที่สุดของกลุ่มเด็กหนุ่มสาวที่เติบโตขึ้นมาจากปลักโคลน

บนเวที ฮั่วหรานยังคงยืนอยู่ตรงจุดศูนย์กลาง เป็นแกนหลักของการเฉลิมฉลองอันบ้าคลั่งตลอดทั้งงาน

เขามองดูเงาร่างอันมีชีวิตชีวาและครึกครื้นล้นหลามใต้เวที ฟังเสียงหัวเราะและเสียงกู่ร้องที่ดังสลับขึ้นลงข้างหู ก้นบึ้งดวงตาได้สลัดความโดดเดี่ยวเหน็บหนาวและความเย็นชาตลอดสิบแปดปีออกไปจนหมดสิ้น แสงไฟละเอียดอ่อนตกลงบนแก้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยครีมของเขา ตกลงบนคิ้วและตาที่ผ่อนคลาย ขอบปากยกยิ้มอย่างเปิดเผยและตามใจชอบ ช่างบริสุทธิ์และเร่าร้อนยิ่งนัก

เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาครึ่งชีวิต อดทนผ่านค่ำคืนอันมืดมิดที่ก้าวเดินตามลำพังมานับไม่ถ้วน เคยพบเห็นสภาพที่มืดมนและเลือดเย็นที่สุดของสันดานมนุษย์ เคยชินกับการระแวดระวัง อดกลั้น แบกรับไว้เพียงลำพัง