กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉินอวี่เจ๋อหน้าแดงลามไปถึงใบหู
โชคดีที่ผิวเขาไม่ได้ขาวนัก แถมห้องดูหนังยังไม่ได้เปิดไฟ ความประหม่าเล็ก ๆ นี้จึงไม่ถูกจับได้
เขานั่งตัวแข็งอยู่บนโซฟา ดวงตาจับจ้องหน้าจอ ทว่าในหัวกลับว่างเปล่า ไม่อาจดูเนื้อเรื่องเข้าไปได้แม้แต่น้อย
สายตาของเขาเหลือบมองใบหน้าของไป๋เนี่ยนชูอย่างควบคุมไม่ได้—
ส่วนเธอกลับไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย
ราวกับสิ่งที่กำลังฉายอยู่บนหน้าจอไม่ใช่ฉากเรตจำกัด แต่เป็นสารคดีการเกี้ยวพาราสีในโลกของสัตว์
เฉินอวี่เจ๋อกลืนน้ำลาย
ความร้อนรุ่มที่กดไว้ไม่อยู่พลุ่งพล่านขึ้นจากร่างกาย
เขาไม่เชื่อว่าไป๋เนี่ยนชูจะไม่รู้สึกอะไรเลยจริง ๆ