ตอนที่ 187 แมวดำตัวใหญ่ที่แอบกิน

“ที่รัก……”

เขาเองก็ไม่อยากให้ไป๋เนี่ยนชูอึดอัด อดทนจนเส้นเลือดสีเขียวปูดขึ้นที่ลำคอและแขน ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว

เขาถึงกับคิดจะยอมแพ้กลางคัน

แต่……แต่……

มันมากเกินไป(…)จนเขาไม่กล้า

ใบหน้าขาวผ่องของหลิงเยี่ยนค่อย ๆ แดงขึ้น ราวกับสีชาดที่ซึมออกมาจากใต้ผิวทีละนิด เจือด้วยความเขินอายและกระอักกระอ่วนบรรยายไม่ถูก ขอบใบหูก็ร้อนจนแดงก่ำ

ที่หน้าผากของเขาก็ผุดหยาดเหงื่อเป็นชั้น ราวกับกระดาษเซวียนที่ชุ่มด้วยน้ำฝน ค่อย ๆ หยดลงมา

ทรวงอกขึ้นลงถี่รัว ลมหายใจยังมีความอบอุ่นชื้น ๆ

มาถึงขนาดนี้แล้ว ไป๋เนี่ยนชูก็ไม่อยากถอยหนีกลางคัน