ตอนที่ 156 เหมือนลูกแมวที่ยังไม่หย่านม

ร่างสูงหนึ่งเมตรเก้าของเฉินอวี่เจ๋อ ไหล่กว้างและหนาแน่น ต่อให้ย่อตัวลงก็ยังเหมือนภูเขาลูกย่อม ๆ เป็นก้อนที่หนักแน่นเต็มไปด้วยการมีอยู่

ท่าทางแบบนี้ทำเอาไป๋เนี่ยนชูเห็นแล้วขมับกระตุก

“ไม่ต้อง”

เธอเตะเขาไปทีหนึ่ง เป็นการบอกให้รีบลุกขึ้นมา

เฉินอวี่เจ๋อลุกขึ้นอย่างว่าง่าย สีหน้าฉายความน้อยใจ

ราวกับพลาดรางวัลใหญ่สวัสดิการอะไรสักอย่างไป

ส่วนเหตุผลที่ทำไมไม่ให้เฉินอวี่เจ๋อแบก

หนึ่งคือไป๋เนี่ยนชูยังไม่เหนื่อยถึงขั้นเดินไม่ไหว สองคือเรื่องที่เมื่อครู่หลิงเยี่ยนตามมาและไปเห็นพวกเขาจูบกันนั้น ไป๋เนี่ยนชูก็รู้อยู่

แม้เธอจะหันหลังให้หลิงเยี่ยน และมีระยะห่างอยู่พอสมควร