ตอนที่ 38 ลูบผมอีกหน่อยได้ไหม

จนกระทั่งไป๋เนี่ยนชูยื่นมือเข้ามาพร้อมเสียงเย็นชา “ก้มหน้า”

“……?”

คำสั่งนั้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

แม้หลิงเยี่ยนจะไม่รู้ว่าเธอต้องการทำอะไร แต่ร่างกายกลับตอบสนองตามสัญชาตญาณอย่างว่าง่าย เขาก้มตัวลง โน้มร่างไปทางเธอครึ่งหนึ่ง

ราวกับประสาทสัมผัสทั้งหมดถูกขยายใหญ่ขึ้นในชั่วพริบตา

หลิงเยี่ยนได้ยินเสียงหายใจถี่กระชั้นและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของตัวเองอย่างชัดเจน แม้จะก้มตัวลงแล้ว เขาก็ยังดื้อดึงยกเปลือกตาขึ้น จ้องอีกฝ่ายไม่วางตา

ราวกับสัตว์ร้ายที่ติดอยู่ในกรงและกำลังปรารถนาให้เจ้าของลูบไล้

เขารู้สึกได้ถึงปลายนิ้วของไป๋เนี่ยนชูที่สัมผัสเส้นผมของเขา