บทที่ 163: หาเรื่องใส่ตัวก็มีแต่ความทุกข์ไม่รู้จบ

บทที่ 163: หาเรื่องใส่ตัวก็มีแต่ความทุกข์ไม่รู้จบ

เมื่อมาถึงริมแม่น้ำ หลี่ชิงซานก็หยุดลงในที่สุด เขาไม่ได้เลือกข้ามแม่น้ำต่อ

ตอนนี้หลี่ชิงซานเดินทางวันละกว่าห้าร้อยกิโลเมตรเช่นเดียวกัน แต่กลับไม่หอบไม่เหนื่อย ยังคงสงบนิ่งอย่างยิ่ง ราวกับระยะทางกว่าห้าร้อยกิโลเมตรนี้เป็นเพียงเส้นทางธรรมดาที่เขาเดินผ่านมาเท่านั้น

ปี้ฟางมาถึงข้างกายหลี่ชิงซาน ลมหายใจของเขาเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายร้อนผ่าว พลังเลือดลมปั่นป่วน

ทว่าสีหน้าของหลี่ชิงซานกลับไม่มีความไม่พอใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตายังเต็มไปด้วยความชื่นชม

สามารถตามเขาเดินทางวันละห้าร้อยกิโลเมตรได้โดยไม่เคยหลุดขบวน ไม่เคยบ่นเหนื่อย ต่อให้ถึงขีดจำกัดแล้วก็ยังพยายามตามต่อให้สุด ต่อให้เหนื่อยตายก็ไม่ทำให้การเดินทางล่าช้า!

เด็กคนนี้ เขามองไม่ผิดจริง ๆ

“นายพักอยู่ตรงนี้สักหน่อย”