บทที่ 162: การแผ่พลังจิตออกภายนอก

บทที่ 162: การแผ่พลังจิตออกภายนอก

แน่นอนว่า ตอนนี้ปี้ฟางยังไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้

เขาวางถุงร้อยประสานไว้ตรงหว่างคิ้ว แล้วพยายามใช้พลังจิตสัมผัสมัน

พลังจิตนั้นดูเลื่อนลอย แต่ขณะเดียวกันก็จับต้องได้จริง

ที่ว่ามันเลื่อนลอยก็เพราะพลังจิตเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้

แต่ที่ว่าจับต้องได้จริงก็เพราะคนที่ไม่มีพลังจิตย่อมดูเหนื่อยล้าได้ในพริบตา ส่วนคนที่มีพลังจิตก็ย่อมดูมีชีวิตชีวาได้ทันทีเช่นกัน

ถ้าอย่างนั้น ผมควรใช้ “มัน” เชื่อมต่อกับถุงร้อยประสานยังไง แล้วจะเปิดถุงร้อยประสานได้ยังไงกัน?

ปี้ฟางครุ่นคิดอยู่ในใจ ก่อนความคิดจะตั้งมั่นขึ้นมาในฉับพลัน

ที่เรียกว่าจดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ก็คือการจดจ่อพลังจิตอย่างเต็มที่!