กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 74: ถึงเวลาต้องไปแล้ว
“พอแล้วๆ”
แต่หญิงสาวไม่ได้คิดมากเหมือนปี้ฟาง ราวกับมองว่าความทุกข์ของตัวเองเป็นเรื่องที่สมควรต้องเจออยู่แล้ว
เธอปูผ้าห่มเสร็จแล้วหันมายิ้มให้ปี้ฟาง “แบบนี้นายก็จะไม่หนาวแล้ว”
เมื่อเห็นหญิงสาวที่ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้ แต่ยังยิ้มมองเขาอยู่ มุมปากของปี้ฟางกระตุกอยู่นาน ทว่าเขากลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
เขาทำได้เพียงพยักหน้าแล้วพูดเบาๆ ว่า “ขอบคุณ”
“ไม่ต้องขอบคุณ ไม่ต้องขอบคุณหรอก…”
หญิงสาวลุกขึ้น เดินไปที่เตียงของตัวเอง แล้วพูดเบาๆ ว่า “นอนเถอะ นอนซะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอแค่หลับไปก็พอ…”