บทที่ 75: โอ้ ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน

บทที่ 75: โอ้ ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน

ระหว่างเร่งเดินทางสุดกำลัง ปี้ฟางเองก็ไม่รู้ว่าควรไปทางไหน

สิบวัน...เพิ่งผ่านไปแค่สองวันเท่านั้น

เขายังต้องอยู่ในเมืองต่ออีกแปดวัน จึงจะทำตามที่จงซานมอบหมายเสร็จ

แต่ตลอดแปดวันนี้ เขาควรซ่อนตัวที่ไหนถึงจะไม่ถูกพวกทหารกับเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการจับได้?

ขณะกำลังครุ่นคิด ถนนเบื้องหน้าก็พลันกว้างขึ้น และจวนหลังใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า!

จวนตระกูลเจิ้ง

ช่างเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่จริงๆ มีเรือนต่อเนื่องกันถึงสี่ชั้น กว้างขวางมาก แม้คนในจวนจะมีอยู่ไม่น้อย แต่พื้นที่กลับยิ่งกว้างขวางกว่าเดิม

นี่เป็นบ้านของคนร่ำรวย

บ้านคนรวยมักใช้คนรับใช้ให้น้อยที่สุด แต่ครอบครองพื้นที่ให้มากที่สุด อีกทั้งเพราะเป็นบ้านของคนมีเงิน พวกเจ้าหน้าที่ทางการจึงไม่กล้าเข้ามาค้นอย่างส่งเดช