กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โจวเย่าทิ้งหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเรื่อยเปื่อย “ไม่มีอะไรหลังจากนั้นแล้ว หลังจากนั้นผมก็ตามพ่อกลับไปเมือง A”
เจียงเช่อส่งเสียง ‘อ๊ะ’ อย่างเสียดาย
“ไม่มีตอนต่อไปเลยเหรอ ดูท่าทางที่ตอนนี้เต็มไปด้วยพลังของเธอ ดูเหมือนจะหลุดพ้นจากอดีตไปแล้ว ผมนึกว่าเธอต้องผ่านอะไรบางอย่างหลังจากนั้นถึงได้กลายเป็นแบบนี้”
“ช่างเถอะ ผมไปทำหน้าที่คุมการฝึกแล้วนะ”
เจียงเช่อหยิบไม้เนื้อย่างหอม ๆ กำหนึ่งจากโต๊ะ แล้วไถสเกตบอร์ดไปที่ลู่วิ่ง ตั้งใจแกว่งไม้เนื้อย่างไปตรงปลายจมูกของจินช่านที่เพิ่งวิ่งครบรอบที่แปดและกำลังหมดแรงนอนพักอยู่บนพื้น
“วิ่งไม่ไหวแล้วเหรอรุ่นน้องตัวน้อย ฮิฮิ ให้รุ่นพี่ใจดีคนนี้ช่วยเติมกำลังใจให้นายหน่อยนะ”