กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จินช่านนอนแผ่หลาหงายหลังอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งของวิลล่าหอพักคลาส A และส่งเสียงกรีดร้องแบบมาร์มอตออกมาอย่างสิ้นหวัง
“มองไม่เห็นความหวังเลย… มองไม่เห็นความหวังที่จะหลุดพ้นจากทะเลทุกข์นี้เลยสักนิด! อ๊าา—!”
เพิ่งจบคอร์สฝึกพิเศษที่ต้องโรยตัวลงมาจากความสูงชั้นห้าไปพร้อมกับร้องเพลงหวานใสสุดเสียง ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของจินช่านยังสั่นไม่หยุด
หุ่นยนต์ดูดฝุ่นตูลู่ลู่หมุนวนอยู่ข้าง ๆ เขาอย่างสนุกสนาน
“ตูลู่ลู่ ตูลู่ลู่ เด็กฝึกจินช่านต้องการผ่อนคลายสักหน่อยไหม”