บทที่ 18: การรวบรวมหน่วยนักกิน

บทที่ 18: การรวบรวมหน่วยนักกิน

“เช่นนั้นก็ดี”

เจียงเหอตบกระบองตีสุนัขเบา ๆ

เฝิงลิ่วจ้องมองนางอยู่นานโดยไม่กล่าวอะไร

เขาเคยพบคนปล้นเสบียง เคยพบคนเกณฑ์ทหาร และเคยเห็นโจรภูเขารับลูกน้องมาแล้ว แต่ไม่เคยเห็นเด็กวัยสามขวบครึ่งได้ยินว่าทหารม้าเป่ยตี๋มีม้าแล้วเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ดี”

ม้าพวกนั้น ในปากของนางไม่ใช่พาหนะของศัตรู

แต่เป็นรถ

เป็นเนื้อ

เป็นขาสำหรับพาน้องชายไปตามหาบิดา

เฝิงลิ่วก้มมองมือที่ถูกมัดของตน “เจ้าจะไปจริงหรือ?”