บทที่ 17: ชิงหน้าไม้ด้วยมือเปล่า

บทที่ 17: ชิงหน้าไม้ด้วยมือเปล่า

“ยิง”

หัวหน้าทหารหนีทัพไม่คิดว่านางจะกล่าวเช่นนี้

เด็กหญิงวัยสามขวบยืนอยู่หน้าแสงไฟ มือเล็กว่างเปล่า ข้างเท้ามีเนื้อที่เปื้อนดิน ด้านหลังเป็นรถม้า ภายในมีทารกดูดนม มีหญิงชรา และเด็กอีกหลายคนที่ห่อไหล่ด้วยความหวาดกลัว

นางไม่หลบ

หัวหน้าทหารหนีทัพเริ่มรู้สึกรำคาญขึ้นมาเล็กน้อย

เด็กคนนี้ไม่เดินตามเหตุผลปกติ

เขาเคยออกรบมาแล้ว ศัตรูกลัวตายจึงหลบหลีก ชาวบ้านกลัวคมดาบจึงคุกเข่า โจรภูเขากลัวหน้าไม้ทหารจึงวิ่งหนี

แต่เด็กคนนี้เอาแต่มองลูกธนู

ราวกับกำลังรอให้เขายื่นของให้