บทที่ 16: ยมราชน้อยผู้หวงอาหาร

บทที่ 16: ยมราชน้อยผู้หวงอาหาร

“ใครแตะเนื้อ ผู้นั้นมือขาด”

ทันทีที่ประโยคนี้จบลง เสียงหัวเราะก็ดังมาจากในป่าไม่กี่ครั้ง

ไม่ใช่เสียงหัวเราะครึกครื้น

คนที่หิวโหยมาเนิ่นนาน ต่อให้หัวเราะก็ยังไร้เรี่ยวแรง

ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งในชุดทหารขาดรุ่งริ่งก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ มือถือมีดอยู่เล่มหนึ่ง ด้านหลังมีคนตามมาอีกยี่สิบสามสิบคน บ้างถือมีด บ้างถือธนู และยังมีคนแบกสัมภาระมาครึ่งกระสอบ

ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าสกปรก ทว่าสายรัดเอวยังอยู่ ป้ายประจำตัวยังไม่ได้ถอด

ทหารหนีทัพ

ชายที่เป็นหัวหน้ากวาดตามองกองไฟ ก่อนมองเนื้อที่ย่างอยู่บนตะแกรง

“เจ้าหนู ตัวเล็กนิดเดียว แต่ปากกล้าไม่เบา”