กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 15: งานปิ้งเนื้อกลางพงไพร
“พี่ใหญ่เหอ ของสิ่งนี้... นับเป็นของริบด้วยหรือ?”
โหวซานชี้ไปยังกระดูกเสือ มือยังเปื้อนเลือด
เจียงเหอกอดชามไว้ พลางก้มลงมอง
กระดูก ต้มเป็นน้ำแกงได้ บดเป็นผงได้ กรงเล็บเสือเอาไปแขวนไว้หน้ารถเพื่อข่มขวัญคนได้
ทิ้งไม่ได้
นางพยักหน้า “นับ”
โหวซานถอนหายใจโล่งอก “เช่นนั้นข้าก็ไม่ได้ทุบมันเสียเปล่า”
เอ้อร์หนิวนั่งยองอยู่ข้าง ๆ “เมื่อครู่เจ้าเอ่ยถามอย่างมีพิรุธ ข้ายังนึกว่าเจ้าคิดจะขโมยเสียอีก”
โหวซานกอดกระดูกไว้ด้านหลัง “ข้าจะขโมยของสิ่งนี้ไปทำไม? ตอนนี้ข้าเข็นรถแลกข้าวกิน เป็นคนจริงจังอย่างยิ่ง”