บทที่ 14: หมัดน้อยพิชิตพยัคฆ์

บทที่ 14: หมัดน้อยพิชิตพยัคฆ์

“ในป่ามีบางสิ่งกำลังร้องอยู่”

สิ้นคำ พงหญ้าก็แยกออก

เสือตัวใหญ่ก้าวออกมา

หน้าผากมีลายสีขาว ลำตัวยาว กรงเล็บแตะลงบนดินโดยไร้เสียงส่วนเกิน มันหยุดอยู่กลางทางเขา แล้วสะบัดหางกวาดพื้นหนึ่งครั้ง

ม้าทั้งหมดพากันถอยหลัง

นางตู้ดึงบังเหียนไว้แน่น “รถกำลังจะคว่ำ!”

ป้าหวังอุ้มเจียงเหมียวหดตัวเข้าไปในรถ “อย่าเบียดกัน! เด็กอยู่ตรงนี้!”

หลี่เฉิงกดชุนเหนียงกับเด็กลงด้านหลังรถลาก “หมอบลง อย่าเงยหน้า”

ผู้ใหญ่บ้านโจวกำไม้เท้าไว้ หลังมือเกร็งขึ้น “อย่าวิ่ง หากวิ่งมันจะไล่ตาม”