เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฉู่เฉิงหยวนเอ่ยปากออกมาได้อย่างเผด็จการยิ่งนัก
คิ้วตาเผยความใคร่รู้ใคร่เห็นออกมาเสี้ยวหนึ่งแผ่วเบา
ยามปกติพวกตาแก่ในราชสำนัก อีกทั้งท่านลุงล้วนเชื่อฟังเกินไป เขาอยากแสร้งเป็นทรราชโฉดชั่วให้หนิงหนิงเป็นราชินีมารผู้ได้รับความโปรดปรานท่วมท้นยังนับเป็นความหวังลม ๆ แล้ง ๆ
ทว่ายามนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว!
เว่ยอันหนิงมองดูฉู่เฉิงหยวนที่นึกสนุกขึ้นมา ริมฝีปากแดงพลันยกโค้ง
สวมบทเล่นละครตามไปด้วยเช่นกัน “หม่อมฉันขอบพระทัยฮ่องเต้เพคะ”
“หากหนิงหนิงจะขอบใจ เช่นนั้นก็ไปส่งเราออกจากจวนเถิด ส่วนเรื่องอื่น ๆ เจ้าเมืองผู้พิพากษาโจว เจ้าจงรออยู่ที่นี่ รอจนหนิงหนิงกลับมาแล้วฟังคำสั่งนาง” ฉู่เฉิงหยวนสั่งการเสร็จสิ้น ก็จับจ้องมองเว่ยอันหนิงเขม็ง
เว่ยอันหนิงก็จ้องมองเขาเช่นกัน ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงเดินเข้าไปกุมมือเขาขึ้นมาเอง
ฉู่เฉิงหยวนถึงค่อยผ่อนคลายคิ้วตาลง
คนทั้งสองเดินออกจากเรือนแห่งนี้ไป ท่ามกลางสายตาอันเลื่อนลอยคล้ายฝันไปของทุกคนเช่นนี้เอง