กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“หืม? ยามสุขสบายร่ำรวยไม่พาข้าไปด้วย พอมาตอนนี้กลับนึกขึ้นมาได้ว่าเขาเป็นพี่ชายข้าแล้วรึ” เว่ยอันหนิงออกแรงเขย่าซื่อจื่อติ้งหนานอ๋องที่พูดไม่ออกเพราะถูกนางจับกุมไว้ราวกับเขย่าสุนัขตายอยู่หลายครา
“ท่านแม่ ท่านอย่าไปอ้อนวอนนาง! นังสารเลวพรรค์นี้สมควรตายเสีย ท่านจงสั่งให้คนสังหารนางเดี๋ยวนี้!” ซื่อจื่อติ้งหนานอ๋องเกลียดชังเว่ยอันหนิงน้องสาวไร้ค่าผู้นี้จนเข้ากระดูกดำ เขาเค้นคำพูดเหล่านี้ออกมาจากซอกคออย่างยากลำบาก
พระชายาอ๋องติ้งหนานน้ำตาคลอเบ้า “เจ้าทำร้ายลูกสาวข้าจนต้องนอนซมอยู่บนเตียงแล้ว เจ้ายังคิดจะทำร้ายลูกชายข้าอีกรึ เว่ยหมิงเยวี่ย ข้าเสียใจจริง ๆ ที่ปีนั้นให้กำเนิดเจ้ามา! เจ้าจิตใจชั่วร้ายอำมหิตจนไม่เหมือนสายเลือดของตระกูลเราเลยสักนิด!”