เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฝุ่นผงตลบอบอวล เสียงประตูดังพังทลายเป็นชิ้น ๆ แว่วมาจากที่ไกล
หญิงรับใช้สูงวัยสองคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้องเก็บฟืนต่างก็ตกใจตื่น
ยังมิทันได้รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ก็แลเห็นเว่ยอันหนิงอุ้มแมวดำตัวหนึ่งเดินออกมาจากในห้องเก็บฟืน
หนึ่งในนั้นที่ถือแส้ไว้ในมือมีรูปร่างกำยำล่ำสัน พลันวิ่งรี่เข้าไปขวางหน้านางไว้ บนใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้ออูมหนา สีหน้าดุร้ายยิ่งนัก นางแค่นหัวเราะ “หยุดนะ! ผู้ใดอนุญาตให้ดาวกลียุคเช่นเจ้าออกมา? พระชายาของพวกเราลั่นวาจาไว้แล้ว หากท่านหญิงหมิงจูมิฟื้นขึ้นมา จะต้องตีเจ้าให้ตายทั้งเป็น
หากผู้ใดบังอาจปล่อยเจ้าออกมา ก็จะตีคนที่ปล่อยเจ้าไปด้วย
นังพวกบ้านนอกที่มาจากบ้านป่าเมืองดอน เจ้าคิดว่าตนเองจะเทียบชั้นกับหมิงจูได้จริง ๆ หรือ…”
วาจาของหญิงผู้นี้ยังมิทันเอ่ยจบ เว่ยอันหนิงก็หิ้วร่างคนขึ้นมาประดุจหิ้วลูกเจี๊ยบ ปรี่เข้าไปตบหน้าฉาดใหญ่ไปหลายครา
ชั่วพริบตา ใบหน้าก็บวมเป่งขึ้นมาอย่างยิ่ง
เว่ยอันหนิงหรี่ดวงตาคู่งามลง ยิ้มพลางเอ่ย “พล่ามอะไรกัน? รีบนำทางให้ท่านป้าของเจ้าเสียเร็วเข้า ท่านหญิงบ้านเจ้า อีกทั้งพระชายาของพวกเจ้าบัดนี้อยู่ที่ใด?”