ตอนที่ 252 ฟ้องร้องเจ้าเสร็จก็ฟ้องร้องเจ้าต่อ

“เสด็จพี่?” ท่านอ๋องเจ็ดราวกับเห็นผี

นังสารเลวนั่น น่ามองตรงไหนกัน

ไม่เพียงแต่ท่านอ๋องเจ็ดที่ตกตะลึง คนอื่น ๆ ก็ตกตะลึงเป็นล้นพ้นเช่นกัน

ฮ่องเต้ทรงรังเกียจทั้งบุรุษและสตรี ใครก็มิอาจเข้าใกล้พระองค์ในระยะสามเมตรได้ เหตุใดจู่ ๆ จึงมองผู้ใดแล้วต้องตาขึ้นมาได้เล่า

เว่ยอันหนิงมองใบหน้าที่คุ้นเคยตรงหน้า และสายตาอันคุ้นเคยคู่นั้น มุมปากยกยิ้มขึ้น

จากนั้นจึงเอ่ยข้างหูสตรีที่อยู่ในมือราวกับสุนัขตายอย่างช้า ๆ “เว่ยหมิงจู หากเจ้ายังไม่ฟื้นอีก ข้าจะกรีดหน้าเจ้าให้เละ”

“เจ้ากล้าหรือ! เจ้ารีบปล่อยหมิงจูเดี๋ยวนี้!” ท่านอ๋องเจ็ดจ้องเขม็งไปยังเว่ยอันหนิง

นังสารเลวสมควรตายผู้นี้ ถึงกับกล้าทำเช่นนี้กับหมิงจู

“เว่ยหมิงจูมิใช่บอกว่าต้องการชดใช้ที่ติดค้างข้าหรอกหรือ หากข้ากรีดหน้านาง ก็เป็นเพียงการทวงดอกเบี้ยเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น อย่างไรเสียนางก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว” ขณะพูด เว่ยอันหนิงก็จวนจะลงมือ

ทว่าในยามนี้ คนที่ราวกับสุนัขตายในมือของเว่ยอันหนิง พลันไอค่อกแค่กขึ้นมา