ตอนที่ 231 เก้าอี้ของเสด็จพ่อมีตะปูหรือ?

ฮ่องเต้ดีดตัวผึ่งลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตนทันควัน บทละคร…… ใช่สิ ยังมีบทละครอะไรกันอีก?

สายพระเนตรของฮ่องเต้ตวัดกวาดไปยังทิศทางของบทละครในทันที

บทละครที่เรียงรายแน่นขนัดนั้น ตั้งใจใช้ชาดแดงต่างน้ำหมึก สีแดงชาดพร่างพราวไปทั่วแถบ เขียนขึ้นเป็นคัมภีร์แพร เปิดฉากคัมภีร์แพรมาก็คือคำสัตย์สาบานที่เพิ่งขับขานไปเมื่อครู่ เลื่อนสายตาลงมาเบื้องล่าง บาดตายิ่งนัก: สกุลอู๋มีบุตรี นามอู๋ทิงเยวี่ย กำเนิดมาพร้อมปัญญาญาณ โฉมงามดุจนางเซียน วัยเยาว์อ่านครั้งเดียวจำได้ เล่าเรียนศาสตร์ยอดเยี่ยมร้อยสำนัก

ถึงวัยออกเรือน อ๋องหนิงมาเยือนถึงประตูสู่ขอ ตั้งสัตย์สาบานต่อฟ้า ชาตินี้จะมิทำให้ผิดหวังเป็นอันขาด

มาเยือนสามคราทว่าถูกปฏิเสธ

อ๋องหนิงจึงคิดอุบายขึ้นมาได้ วางแผนสารพัด แสดงละครวีรชนช่วยสาวงามฉากหนึ่ง

หลอกลวงเอาหัวใจอันบริสุทธิ์ของหญิงสกุลอู๋มาได้

บทละครในยามนี้ พอดีสอดรับกับข้อความเหล่านี้ที่ฮ่องเต้ทอดพระเนตร