กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เหล่าขุนนางต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังดี ยิ่งนักที่ครานี้ฮ่องเต้มิได้ถูกฟ้าผ่า มิเช่นนั้นพิธีนักบวชนี้จะทำเช่นไรเล่า?
ต่อจากฮ่องเต้ ก็คือฮองเฮา
ฮองเฮาก้าวขึ้นหน้า เอ่ยอย่างช้า ๆ ว่า “พี่สาวตระกูลอู๋...”
นางยังมิทันเอ่ยจบประโยค ฟ้าก็ผ่าลงมาบนศีรษะตรง ๆ
แทบจะในพริบตา มงกุฎหงส์ก็ร่วงหล่นกระจัดกระจาย
ทั้งนางและฮ่องเต้ต่างก็ผมเผ้าหลุดลุ่ยยุ่งเหยิง ยามนี้มองดูแล้วช่างเข้าคู่กันเป็นพิเศษ
“ดูท่าแล้ว เสด็จแม่คงมิได้ชอบใจที่มีผู้ใดมาใช้สิ่งของของนาง” ฉู่เฉิงหยวนวิจารณ์อย่างเฉียบคม
คนอื่น ๆ ไหนเลยจะกล้าเอ่ยปาก?
ต่างก็เลี่ยงจุดสำคัญแล้วเอ่ยยกย่องสรรเสริญอดีตฮองเฮา
ฮองเฮาหรงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าอับอายขายหน้า ขยับก็มิได้ นิ่งอยู่ก็มิได้